ਰਾਜੀਵ ਸ਼ਰਮਾ :- ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀਆਂ ਹਸੀਨ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਗਏ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਣੇ ਦੀ ਅਸਾਵਰੀ ਜਗਦਾਲੇ ਲਈ ਇਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ 2025 ਨੂੰ ਪਹਿਲਗਾਮ ਦੀ ਬੈਸਰਨ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਬਰਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 26 ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਅਤੇ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾਈ ਸੀ।
ਪੁਣੇ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਆਸਾਵਰੀ ਜਗਦਾਲੇ ਦੇ ਸਮਾਰਟਫੋਨ ‘ਤੇ 2 ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਪਹਿਲਗਾਮ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਪਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪੋਸਟਾਂ ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹਨ ਪਰ ਅਸਾਵਰੀ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਗਾਮ ਦੀ ਬੈਸਰਨ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਆਸਾਵਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਤੀਤ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।” 22 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2025 ਨੂੰ ਪਹਿਲਗਾਮ ਦੀ ਬੈਸਰਨ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ 26 ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਾਵਰੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜਗਦੀਸ਼ ਜਗਦਲੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਰੀਬੀ ਦੋਸਤ, ਕੌਸਤਭ ਗਨਬੋਟੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਆਸਾਵਰੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਪ੍ਰਗਤੀ ਜਗਦਾਲੇ ਨੇ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2025 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ “ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਦਿਨ” ਦੱਸਿਆ।
ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਜੜ ਗਈ ਦੁਨੀਆ
ਪੀੜਤ ਅਸਾਵਰੀ ਜਗਦਾਲੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਨਿਹੱਥੇ ਹਿੰਦੂ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸਾਵਰੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜਗਦੀਸ਼ ਜਗਦਾਲੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤ ਕੌਸਤੁਭ ਗਣਬੋਟੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਅਸਾਵਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਗਤੀ ਜਗਦਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ‘ਕਾਲਾ ਦਿਨ’ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦਮ ਤੋੜਦੇ ਦੇਖਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਦਮਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਜ਼ਖ਼ਮ ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਲੇ ਹਨ
ਹਮਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ, ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਕਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸਾਵਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਟਾਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ ਅਸਾਵਰੀ ਪੁਣੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ‘ਸ਼ਹੀਦ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਗਣਬੋਟੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣਾਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਗਹਿਰੇ ਸਦਮੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੁਣਾਲ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਨੈਕਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਚਲਾਉਣਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਹਮਲਾ ਸਿਰਫ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਕਈ ਹੱਸਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਭਰ ਸਕੇ। ਅਸਾਵਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਹੈ।
